Afgelopen vrijdag 20 augustus is mijn moeder 80 jaar geworden.
Een gedenkwaardige mijlpaal in een mensenleven, die wij niet ongemerkt voorbij willen laten gaan.
Ik was afgelopen vrijdag bij haar en op zo'n dag ontkom je niet aan wat terugblikken op je leven.
Vol vuur sprak ze over het feest tijdens haar 75-ste verjaardag. Onvergetelijk zei ze.Dat is goed geweest, helaas kan ik zoiets niet meer organiseren.
Vol enthousiasme werd gesproken over de dansgroep die het feest opluisterde en de vele vrienden en bekenden die daar in Bedum aanwezig waren.
Zo'n knalfeest organiseren, dat kan ik niet meer, sprak ze met spijt in haar stem. Het spreekt voor zich, dat ze het liefst van haar 80-ste verjaardag een even groot knalfeest had gemaakt.
Echter er is in 5 jaar veel veranderd. De lichamelijke toestand van mijn moeder is hard achteruit gegaan. Een ernstige ziekte openbaarde zich. Maar ze laat zich daardoor niet uit het veld slaan. Met alles wat er in haar zit vecht ze tegen de lichamelijke achteruitgang. Een gevecht waar we veel bewondering voor moeten hebben.
Het getuigd van een geestelijk sterke vrouw, die het leven lief heeft en er nog midden in wil staan. Ondanks dat ze er zelf niets van wil weten, kan ze lichamelijk niet meer dat doen wat ze jaren heeft gedaan. Dat plaagt haar, en ik weet als geen ander, hoeveel moeite ze heeft om wat dat betreft de fakkel over te dragen. Het liefst wil ze de touwtjes in handen blijven houden.
Altijd klaar staan voor degenen die haar zo dierbaar zijn is haar credo in het leven. En met recht mag mijn moeder trots zijn op wat voor voorbeeld ze voor ons allemaal is.
Ze kon dan ook niet bevroeden dat wat organiseren betreft de fakkel al is overgenomen door haar achterban.
Achter haar rug om hebben haar kleinkinderen besloten dat de 80-ste verjaardag van hun oma niet ongemerkt mocht blijven.

Het kringetje rond mijn moeder is de afgelopen jaren kleiner geworden, maar nog altijd zijn er velen die haar niet vergeten zijn. In alle stilte hebben we iedereen die nog regelmatig bij haar komt of contact met haar onderhoudt benaderd. Uitgenodigd om samen met ons op heel ontspannen manier deze mijlpaal in een mensenleven te vieren.
Zelf kijkt mijn moeder met veel voldoening terug op de afgelopen 80 jaar. Lang niet altijd is alles eenvoudig geweest. Ook haar leven heeft diepe dalen gekend. Daaruit is ze alleen maar sterker tevoorschijn gekomen. Alle hoogtepunten, vertelde ze vrijdag, zijn van zo'n grote impact geweest, dat ze met veel voldoening terug kan kijken en de rust heeft om vanuit haar stoel nog midden in het leven te staan.
Mijn moeder mag dan lichamelijk nagenoeg uitgeschakeld zijn. Ze blijft plannen maken. Ze heeft een heel sterke wil en hoopt nog jaren van haar kleinkinderen en achterkleinkinderen te genieten. Ze wil eigenlijk ons allemaal gelukkig zien. En ik denk dat ze daarin niet teleurgesteld gaat worden. Het geluk heeft ze om haar heen en dat is een heel belangrijk goed in een mensenleven.
Dat daarbij nog niet alles volmaakt is, dat is een kwestie van wat tijd. Waarbij ik denk dat ze zich daarover geen zorgen hoeft te maken. Het komt met al haar kleinkinderen wel goed. Dat zijn jong volwassen mensen die op positieve wijze in het leven staan.
Ook weet ik dat ze zich zorgen over mij maakt.
Het diepe dal waardoor ik samen met mijn moeder ben gegaan is niet altijd eenvoudig geweest. Maar we weten wat we aan elkaar hebben en zullen elkaar tot het gaatje blijven steunen. En ook met mij zal het allemaal goed komen, ze moet echter nog heel even geduld hebben.
80 jaar en ondanks alle beperkingen nog vol energie, dat kunnen we van weinigen zeggen. Zelf zegt ze dan ook "Ik ben geen oud mens dat achter de geraniums weggestopt kan worden" En gelijk heeft ze.

Ze heeft nog een paar wensen en het is goed dat ze die heeft en dat die gerealiseerd gaan worden.
Dat geeft ons de gelegenheid om die te vervullen.
Ten eerste een knalfeest op je 80-ste verjaardag, aangeboden door ons allen zoals we hier bijeen zitten. Waarbij de muzikale opluistering een geschenk is van Martin, Emeralda , Stefan en Astrid.
Ten tweede weten we dat ze voelt dat haar tijd eindig is, waardoor vervanging van noodzakelijke apparaten in huis geen prioriteit meer heeft. Desondanks hebben we besloten dat er toch iets vervangen moet worden en dat krijgt ze van haar oogappeltje Lilith samen met Wouter en Ina.
Ook weten we dat ze samen met superoma Matthy nog graag een keer een werkbezoek brengt aan het bedrijf waar Nikhil werkt. De kosten daarvoor wil ze dekken door van haar schamele inkomen te sparen. We hebben besloten om haar daar een beetje bij te helpen. En met recht kan ze nu een Oma-arrangement gaan boeken om het werkbezoek te realiseren.
Dit krijg je van Sebian, Nikhil, Ina, Wouter en mij.